สถานีรถไฟปาดังเบซาร์ เป็นของมลายูตั้งแต่แรกสร้างครับ แม้ว่าดินแดนที่เป็นรัฐปะลิส ไทรบุรี กลันตันและตรังกานูจะเคยเป็นของไทย แต่ก็เสียให้แก่อังกฤษในปี พ.ศ. 2451
อีกสิบปีต่อมา คือ วันที่ 1 ก.ค. 2461 จึงเปิดเดินรถไฟเชื่อม 2 ประเทศครับ (หลังจากเปิดเดินรถสายหาดใหญ่-สงขลาในปี พ.ศ. 2456)
แต่ก็มีข้อตกลงให้สถานีปาดังเบซาร์เป็นสถานีร่วม โดยยุคที่พี่เด็กป้อม 6 เล่าให้ฟังนั้น ให้บริเวณสถานีปาดังเบซาร์อยู่ในเขตโนแมนแลนด์ ชานชาลาฝั่งเหนืออยู่ในเขตไทย ฝั่งใต้อยู่ในเขตมาเลเซีย
ตอนนั้นการค้าชายแดนรุ่งเรืองมาก คนไทยข้ามไปเที่ยว ไปซื้อของฝั่งตลาดแขกได้โดยไม่ต้องมีพาสปอร์ต หนังสือผ่านแดนใด ๆ ทั้งสิ้น
และตัวอาคารสถานีเดิม ก็แบ่งครึ่งหนึ่งเป็นที่ทำการของการรถไฟไทย อีกฝั่งเป็นของมาเลเซีย
เสียดายที่ผมหาภาพถ่ายป้ายสถานีที่เขียนชัด ๆ ว่า "ปาดังเบซาร์" เป็นอักษรไทยยังไม่เจอครับ ลองดูภาพนี้แทนไปพลางก่อน
เป็นภาพถ่ายปี 2474 ของคุณพรเลิศ ละออสุวรรณครับ โปรดสังเกตว่าป้ายสถานีในยุคนั้นมีหลายภาษาครับ รวมทั้งภาษาไทยด้วย
http://biochem.flas.kps.ku.ac.th/rft/padangbesar2474.jpg